Vanmorgen stond ik in de ochtendzon met Ted voor de stal. Deken af, even lekker rollen in de bak en daarna poetsen en smeren met Neemolie (ik stink al de hele dag naar bouillon ☹). Ted ondergaat deze behandeling in ontspanning, hals lang, laag en diep, ogen half geloken. Tijdens het behandelen sudder ik over dat hij een niet meer weg te denken onderdeel van de kudde is geworden. En dat, bij zijn landen in de kudde, wij allemaal uitgenodigd zijn om mee te groeien en opnieuw te landen. We hebben een nieuwe vorm gekregen en vullen onze rollen, in deze samenstelling, net iets anders in.
De uitnodiging in het samenleven met een kudde paarden is, in contact en uitwisseling, te blijven ontwikkelen en steeds weer samen teruggaan naar grazen. Ook in het coachen is deze uitwisseling voortdurend voelbaar. Daar waar de kudde bijdraagt aan rust en erkenning in een familie- of organisatiesysteem, ontvangt zij ook van de teams, coachees en deelnemers. Zo landde Ted sneller in de kudde doordat hij samen met Kent en Cyara kon coachen.
Ted neemt zijn ontdekker-rol volop in de kudde. Dat heeft onherroepelijk effect op het geheel. Er is meer beweging in de wei en ruimte om invulling te geven aan kwaliteiten die eerst minder benut werden. Ook op ons heeft het veel effect. Wij vinden Ted met regelmaat op plekken waar de rest van de kudde zich nog nooit heeft gewaagd. Afsluitconstructies die al 24 jaar vanzelfsprekend waren, worden geopend. Lampen die al jaren licht gaven, zijn nu vakkundig verwijderd. Het coachen met een touw in het midden van de bak? Meneer gaat er overheen, onderdoor of bijt het door …
Wij bewegen hierin mee, soms mopperend, maar meestal met bewondering en plezier door zoveel creativiteit. De ontwikkeling richting onze bestemming neemt daarbij wellicht ook een andere draai. Het vraagt van ons om elkaar te helpen de creativiteit en luchtigheid van alle ontdekkingen in te zien en daarmee dus ook de lol en uitdaging om onze eigen ‘macGyver’ in te zetten (ehhh ja; jaren ’80 serie).
De MT’s die ik coach krijgen met regelmaat te maken met nieuwe leiders en teamleden. Ook dan is de uitdaging om samen verantwoordelijkheid te nemen voor het kunnen landen van de nieuwe leden in het team. Wanneer een nieuw teamlid landt, verandert niet alleen dat nieuwe lid. Ook het team krijgt een nieuwe vorm. De kunst is niet alleen het nieuwe te laten aansluiten bij het bestaande, maar samen nieuwsgierig te onderzoeken wat behouden mag blijven én wat zich wil ontwikkelen. Ik zie vaak dat we daar liever niet te veel aandacht aan besteden terwijl het zo helpvol is om dit expliciet te doen. “Wat hebben jullie nodig van mij als nieuw teamlid om te kunnen accepteren dat ik, naast waar ik op aanpas, ook wat nieuws te brengen heb?” En: “Wat heb jij van ons nodig om mee te doen met wat hier heel normaal is en tegelijkertijd de vragen te stellen die wij onszelf al lang niet meer stellen?”